RSS Feed
  1. Ja, Oprah…

    januari 19, 2012 by admin

    Een paar weken geleden kreeg ik een e-mail van een van mijn schaduwlezers: wanneer stuur je de nieuwe versie?
    Nieuwe versie? dacht ik, welke nieuwe versie? En tot mijn schaamte bedacht ik mij dat de laatste versie van oktober dateerde. 2 maanden niet geschreven. Wat een schande. Ik kan wel allemaal redenen aanhalen maar ik krijg het niet goedgepraat. Het knaagt aan mij – 2 maanden niet geschreven -. In de nacht word ik wakker – 2 maanden niet geschreven -, als ik lui op de bank lig – je zou nu ook kunnen schrijven -. Het hangt als een kogel aan mijn enkels. Terwijl schrijven mijn allerliefste tijdverdrijf is.

    Een paar weken geleden lagen mijn kogel en ik, zo goed en zo kwaad als het ging, op de bank naar Oprah’s Farewell shows te kijken. Na 2 shows vol fijne optredens was de laatste aan de beurt. Oprah stond in haar studio met alleen een stoel en begon te vertellen. Over alle wijze lessen die ze geleerd had in al die jaren. En haar enige boodschap was eigenlijk: kom van je luie reet en ga doen waarvoor je op deze aardbol bent gezet. Zoek uit waar je passie zit, wat je dromen zijn en maak die waar. Want de enige persoon op deze wereld die jouw dromen kan doen uitkomen ben je zelf. En als je droom in lijn ligt met wat je passie is, dan zul jij hierin slagen.
    Ik zat aan de bank gekluisterd. Oprah spreekt altijd de waarheid.

    Ik wil niet impliceren dat ik het licht zag, een goddelijke hand voelde of engelen hoorde zingen. Maar ik heb het wel in mijn oren geknoopt. En sindsdien is het een mantra of eigenlijk een dreigement dat ik dagelijks tegen mezelf uit, ‘Sarah je hebt een droom. En die enige die die droom kan uitlaten komen ben jij. Dus kom van je luie reet.” Ja, Oprah…


  2. Discipline

    januari 6, 2012 by admin

    Dat mooie schema waar ik vorige keer over vertelde hè? Dat lag al na een week in de prullenbak. 10 pagina’s per dag, what was I thinking? Het werd er eerder een! Of eigenlijk: geen. Nee, ik besloot het over een andere boeg te gooien: schrijven wanneer ik de tijd had, oh ja, en inspiratie! Want dat ik 2 uur voor mij heb om te schrijven wil nog niet zeggen dat ik weet wat ik moet schrijven.

    Dus, nadat ik maandag niet schreef omdat ik te moe was (eerste dag van de week), dinsdag niet omdat ik moest sporten, woensdag omdat we uit eten gingen en donderdag niet omdat ik weer ging sporten, ging ik vrijdag languit op de bank: vrije dag. Ik had immers nog het hele weekend voor mij om te schrijven. Heus, echt, ik lieg niet, ik was vastberaden: ik ging het doen. Dus zette ik mijn laptop aan op zaterdag, en liep er vervolgens met een grote boog om heen. Op zondag was het nog wat erger, de laptop kwam de kast niet uit. En zo ging het, wekenlang.

    Tot de dag kwam dat mijn man zei “uhm, was jij niet ooit, vorig jaar ergens, een boek aan het schrijven?”. Verdomd dacht ik, dat klopt! Nu heb ik een goed excuus om mijn beginnende boek uit het oog te zijn verloren: ik raakte zwanger, begon aan een nieuwe baan, en ging verhuizen. Kortom het was een pittig jaar.

    Na wat speurwerk op mijn laptop, nou ja speurwerk, het document heette gewoon “Boek”, las ik mijn 3 pagina’s nog eens. Het was helemaal niet zo slecht als wat ik dacht, en er stond meer op papier dan ik dacht, “wel” 8 pagina’s! Dit had misschien toch wel potentieel. Dus nam ik mij op dat moment heilig voor: ik zal regelmatig schrijven. Het hoeft niet elke dag, eerder elke week een beetje. Als er maar voortgang in zit. En discipline.

    Ik en discipline, zijn als water en vuur. Ze mijden elkaar als de pest.

    Wat heb ik mij op de hals gehaald


  3. Writersblock

    december 27, 2011 by admin

    Mijn handen zweven boven het toetsenbord “haar naam is…”, ik haal de zin weg. “Ergens in Nice…”, ook die zin haal ik weer weg. Ik tikte: Dit gebeurde niet echt.

    Dat was hem, de eerste zin van mijn boek. Euforisch schuif ik heen en weer op mijn stoel, ik heb pas een zin maar dit klinkt veelbelovend! Maar wat nu? Het schrijven van een boek is zo makkelijk nog niet, ik heb ervaring met columns die een duidelijk begin en eind hebben op een pagina. Maar dit is andere koek. Dit eindigt pas over, tja, hoe lang is een gemiddeld boek eigenlijk? Ik trek een Karin Slaughter van mijn nachtkastje; oef 400 pagina’s. Dus als ik een pagina per dag zou schrijven ben ik dik een jaar bezig.
    Maar, denk ik overmoedig, ik kan best 10 pagina’s per dag schrijven! Dan ben ik al over 40 dagen klaar. Doen daar al die schrijvers zo moeilijk over?
    Vol goede moed pak ik mijn agenda: vandaag 10, morgen 10, dinsdag moet ik sporten, woensdag komt er bezoek, donderdag 10, vrijdag…wil ik geen vrije dag? Oké, vrijdag wordt mijn vrije dag. Zaterdag en zondag schrijf ik er dan 10 of meer per dag.

    Enthousiast vertel ik een collega over mijn schrijfschema, deze hoort het aan, knikt een keer en zegt dan “ja. En heb je al aan writersblock gedacht?”. Ik hou niet van dat negatieve gedoe dus ik roep: writersblock? HA! die heb ik niet!

    Eenmaal thuis schuif ik weer vol goede moed achter mijn laptop, mijn handen zweven boven het toetsenbord en ik begin als een dolle te tikken. Alles wat in mij opkomt, alles waarvan ik denk dat ik dat zou doen in de situatie van Julie. Na een uur kijk ik tevreden naar een flinke lap tekst en mijn oog valt op het aantal pagina’s: 3. Ik slik. Maar ik laat mij niet uit het veld slaan hoor! Als een pianist plaats ik mijn handen weer voor het toetsenbord maar er gebeurt niets. Ik hoor de stem van mijn collega “heb je al gedacht aan writersblock?”. Het zal toch niet waar zijn. Daar was hij dan, mijn eerste writersblock.


  4. Hoe kom je erop?

    december 14, 2011 by admin

    “Hoe ben je eigenlijk op het verhaal gekomen?”, wordt mij steeds vaker gevraagd.
    Ik denk wat, zucht wat, draai wat met mijn ogen. En concludeer dat ik geen idee heb.
    Het is net als met alles wat ik schrijf, het valt mij gewoon te binnen. Terwijl ik onder de douche sta, of auto rij, of tijdens een vergadering. Het kan ook gebeuren als ik met mijn hoofd in het vriesvak zit van de Albert Hein, op zoek naar de aardappelkroketjes. Ineens hoor ik een stem, die begint een verhaal en dan moet ik er maar voor zorgen dat ik als de sodemieter pen en papier in de aanslag heb om het op te schrijven. Want die inspiratie houdt geen rekening met mij. Getreuzeld? Te laat. Jammer dan. Weg mooie zin.

    Maar meestal is er wel een aanleiding en die kan heel duidelijk zijn. Een column over mijn rijinstructeur is geïnspireerd op, je raad het al, mijn rijinstructeur. Maar soms is het vager. Een Douglas mevrouw die de naam van een product vreemd uitspreekt. Een gedachte. Een gezicht. Een oude mevrouw met een schrift op schoot. Maar in dit geval was het wel een hele duidelijke: mijn eigen bruiloft inspireerde mij tot het schrijven van “Wijze woorden van Julie”.

    Ik was volledig gelukkig de weken voor de bruiloft en maakte mij nergens druk om, maar ineens bekroop mij de gedachte: wat als…? Wat als mijn aanstaande zich ineens uit de voeten zou maken? Of een dubbelleven erop nahield? Wat zou ik dan doen?

    En zo werd het zaadje geplant, het zaadje werd 3 zinnen “vrouw wordt verlaten door multimiljonair, vlak voor haar bruiloft. Ze moet andere man vinden. Zoektocht beschrijven.” En de 3 zinnen zijn inmiddels een half boek. Nu de inspiratie nog vinden voor de andere helft. Maar ook die zal mij vast wel te binnenvallen, ergens tussen de aardappelkroketten en de mevrouw van de Douglas…


  5. Sarah wie?

    december 14, 2011 by admin

    Sarah van Dee. 29 jaar. Amsterdamse, maar pakte in 2007 haar biezen en ging de liefde achterna richting het zuiden, naar het immer zonnige en altijd warmere: Maastricht. Zeer gelukkig getrouwd met Lars, baasje van poes Ginny en sinds 1 jaar hele trotse mama van zoon Juno.

    Werkt voor een baas, in een stad waar ze nog niet dood gevonden wil worden. Enige voordeel van die stad, is dat ze in de pauze naar de Ikea kan huppelen om daar gehaktballetjes te eten, om dan terug te rollen naar kantoor.

    Schrijft voor haar eigen website, heeft ook geschreven voor Dutch Cow Girls en Het Kan Wel. Is zeer trots op het feit dat ze de blogwedstrijd gewonnen heeft van Life&Cooking toen het programma nog zo heette. Nog trotser dat ze bij de laatste 30 bloggers zat van de Viva webstrijd in 2009. Had ik al vermeld dat ze in de Intermediair stond omdat ze haar verhuizende collega’s volledig had afgezeken in blogje op het Intranet van een niet nader te noemen groot Telecom bedrijf?

    Maar het aller-trots ben ik op mijn tweede kindje: Wijze woorden van Julie. Het is een boek in wording, met al zijn ups en downs. De komende tijd kunnen jullie mij en het ontstaan van dit boek hier volgen, waar ik de ultieme schrijf uitdaging aanga: schrijven over schrijven.

    En wil je meer weten over Wijze woorden? Kijk dan eens bij een van de hoofdstukken onder het kopje Lezen.

    Groetjes

    Sarah


  6. Nieuw hoofdstuk online

    november 17, 2011 by admin

    Oke, ik geef toe het is niet helemaal nieuw. En met “niet helemaal” bedoel ik dat je de helft van dit hoofdstuk al kent van Tenpages.com. De andere meest opzienbarende helft (al zeg ik het zelf) heb ik voor je  achter gehouden. Maar niet voor lang meer! Hieronder kun je hoofdstuk 6: Wijze woorden over zuipen, in zijn geheel lezen.

    En vergeet niet je reactie achter te laten; wat vind je ervan? Leuk of juist niet? Heb je een suggestie of zie je een spelfout (kan zelfs de beste gebeuren!), dan hoor ik het graag.

    Groetjes

    Sarah van Dee


  7. Nieuw: 6. Wijze woorden over zuipen

    november 17, 2011 by admin

    Ze had al 3 wijntjes op en haar hoofd begon zachtjes te draaien. Bij Café La Robe de Grandmère, waren gelukkig de verlichting en het geroezemoes zacht. “Nog eentje” vroeg ze de barman, die hoofdschuddend aan haar verzoek voldeed. Ze draaide het glas rond op zijn voet, terwijl ze een oplossing voor haar probleem zocht. Ze had nog 2,5 week de tijd om genoeg geld bij elkaar te sprokkelen zodat ze de rekeningen kon betalen, anders zou ze voor de rest van haar leven kromliggen voor een jurk, taart, ringen, kaarten, bloemen en nog meer waar ze geen gebruik van zou hebben gemaakt. Wilde ze kromliggen voor niks of wilde ze trouwen voor niks, met niks en daarvoor kromliggen?


  8. 5. Wijze woorden over paniek

    november 17, 2011 by admin

    Waar ging ze het geld vandaan halen om alle rekeningen van de bruiloft mee te betalen in nog maar 1,5 week tijd? Julie zat met haar handen in haar haren op de wc, haar ellebogen leunden op haar blote knieën die al redelijk pijn begonnen te doen onder de druk van haar hoofd in haar handen. Het was de beste plek waar ze rustig na kon denken, maar waar ze ook ongestoord kon flippen.  Er werd op de deur geklopt. “Julie?”. Ze had Iris al 4 keer langs horen komen, met zachte pas kwam ze steeds tot stilstand achter de deur, waarschijnlijk om te horen of Julie huilde. “Julie?”. Met een zucht haalde ze de deur van het slot. Iris had een luid spinnende Olivier op haar arm en stond Julie met opgetrokken wenkbrauw aan te kijken. “Zeg, dat gedoe op die wc, gaat dat nog lang duren? Je zit al sinds 3 dagen een uur op de pot. Ik heb inmiddels van ellende al in de douchebak geplast.”

    “E-echt?” stamelde Julie. “Nee, niet echt. Maar het was wel grappig om mij in die benarde positie voor te stellen hè?” Julie moest inderdaad hardop lachen en kriebelde Olivier onder zijn kin die dat prinsheerlijk onderging door in de armen van Iris op zijn rug te draaien.


  9. 4. Wijze woorden over je beste vriendin

    november 10, 2011 by admin

    De deur ging open, haar beste vriendin zuchtte opgelucht toen ze haar voor de deur zag staan. “Heb je eindelijk mijn aanbod aangenomen?” Zei ze in pyjama. “Kom binnen”. Julie schuifelde haar typisch Engelse huis binnen. Om bij de voordeur te komen moest je een tien treden hoge stenen trap op, heel Love Actually. Eigenlijk iets wat ze nu niet kon gebruiken, een romantisch huis. Maar het kon niet beter bij Iris passen. Ze was romantisch aangelegd, melancholisch met een tikkeltje rock-’n-roll. Haar lange bruine haren golvend tot over haar schouders, haar groene amandelvormige ogen en sproeten straalden pittigheid uit, en wie haar beter kende wist dat dat klopte, maar ook dat ze de liefste, meest zorgzame persoon ter wereld was. Een betere plek om over de komende tijd na te denken kon ze zich niet wensen.


  10. 3. Wijze woorden over de gevolgen van vernieling

    november 10, 2011 by admin

    Tot de realiteit weer insloeg. Althans, zo kun je het noemen als je de volgende dag wakker wordt, “out” op de vloer van de keuken met je rug tegen de koelkast aan, omringd door allerlei vergane delicatessen en een sluier op je hoofd. Haar ontnuchterende brein begon haar vlagen te laten zien van haar wilde indianendans door het huis. Terwijl ze met een bonkend hoofd overeind krabbelde, steun zoekend tegen het aanrecht, begon de film steeds duidelijker te worden. Had ze echt…? Struikelend over scherven van Wedgewood servies, omver getrokken lampen, verscheurde Hugo Boss pakken en verschoven meubilair nam ze de schade op. Verslagen en ten einde raad ging ze midden in de woonkamer zitten, stille tranen begonnen te vloeien. Hoe dom, hoe eindeloos, über-über-stom.