RSS Feed

Hoofdstuk 2

Ziekmelden van haar werk was de enige manier geweest om haar blauwe oog en gezwollen kaak te verbergen, en al had ze die niet gehad dan hadden haar rode, bloeddoorlopen ogen wel verraden dat het niet goed ging.

Dit was de druppel.

Voorzien van de grootste zonnebril die ze had, gekleed in een simpele jeans met navy streepjes top zat ze op een terrasje met een cappuccino te huilen, haar weddingplanner keek ongemakkelijk een andere kant op terwijl ze haar potlood nerveus op de tafel deed tikken.
Dit was de druppel.
Niet alleen had haar aanstaande man haar verlaten om met een woest aantrekkelijke vrouw een resort in Kenia te gaan bouwen, iets wat in hun leven een onmogelijkheid had geleken, maar ook had hij haar laten zitten met de hoogste rekening van haar leven. Hun bruiloft.
Hij was een welgestelde man. Vooruit laten we niet om de feiten heendraaien: hij was rijk, multimiljonair rijk.
Zijn prachtige penthouse met uitzicht op het oude Nice waarin hij haar op de koude vloer had achtergelaten mocht ze als tijdelijk onderkomen gebruiken tot ze iets anders had. Maar met haar baan als freelance schrijfster van sciencefiction zat dat er voorlopig niet in. Ze was gedoemd om tussen de herinneringen van hun illusie te leven.

Hij was rijk, multimiljonair rijk.

Haar weddingplanner keek haar geïrriteerd aan, “viens, viens ma fille. Dat moet jij tog wel hebbuh kesien dat ‘ij vreemdgieng?”.
Hun weddingplanner was een feeks van jewelste. Een hooggehakte ongevoelige, jaloerse Cruella. Zelf vrijgezel omdat ze vond dat het haar taak in het universum was om andere stellen een door haar bedachte en georkestreerde trouwdag door de strot te duwen. Eentje zoals zij hem wilde en nooit gekregen had.

Tussen het snikken door tapten de vingers van Cruella op haar knie. “Een koede vrau, weet ‘aar man bij zik te ‘ouden. Apparament jij bent keen koede vrau…”. Verafschuwt keek Julie op. Nog voordat zij iets kon inbrengen, werden de offertes op tafel gegooid.
James Hat, had haar achtergelaten met de bruiloft in aantocht, nog 3 weken.
Gezien zij de hele bruiloft had geregeld mocht zij het ook oplossen, zei een James met de krassen van haar teleurstelling nog op zijn gezicht. Eventuele kosten konden zijn rug op samen met Julie…

Het geblaat van Cruella ging langs haar heen, terwijl zij met lege ogen naar de facturen en offertes staarde. Bedragen waar zij 3 levens lang krom voor zou moeten liggen kwamen voorbij. Cruella draaide het contract om wat zij met haar inhuren hadden getekend en zei pinnig “dus…zoals jij kan zien, kun jij betér een andere man kaan zoeken want annuleren wordt een dure grap. Is onmokelik…”

“Onmokelik?” Herhaalde Julie. Heel even moest zij zich aan de tafel vasthouden, terwijl haar hoofd een looping inging. Andere man zoeken? Ze was net begonnen aan het grootste liefdesverdriet ooit!

Woedend knalde zij de voordeur van hun zen-appartement achter zich dicht. Moedeloos stond ze daar, alleen in dat grote huis. Wat nu?
Totdat ze het zag. De bank. ZIJN bank. Zijn dure, witte, lamabont, designbank. Een grom steeg op uit haar borstkast.

Ze probeerde de fles te schudden net als bij champagne maar er gebeurde weinig spectaculairs…

Woedend trok ze de kussens van de bank, en begon er op te stampvoeten. Algauw spatte de vulling in het rond terwijl zij vloekend de kussens verder uiteen trok en in de rondte wierp alsof ze een kogelstootster was. Hijgend stond ze stil. Rode wijn!
Ze rende naar de keuken op haar pumps, gleed bijna uit over de Venetiaanse marmeren tegels, trok 3 flessen wijn uit het wijnrek, plopte ze open -“proost”-, en goot ze over de bank heen. Althans de eerste fles, de tweede zette zij aan haar mond en liet de wijn langs haar hals op de bank lopen…
Ze probeerde de fles te schudden net als bij champagne maar er gebeurde weinig spectaculairs…
Algauw stond ze de hele wijncollectie over de bank heen te gooien en zichzelf. Dronken danste zij met wijnrode blote voeten over de bank, de tafel, het tapijt, door de woonkamer heen langs de vitrine kast met zijn exclusieve sigaren collectie uit Cuba…

Languit tussen de kussens, rode wijn en de pluche vulling rookte zij zijn sigaren.
Ze stak er meerdere tegelijk op, legde ze als wierook door de woonkamer heen. Drukte er een paar uit op zijn bank, zijn Chesterfield en rookte er teveel hoestend en proestend op.
Haar oog viel op een schilderij aan de muur, ook weer van hem. Wankel stond ze op, rukte het van de muur en trapte het door midden…Eigenlijk, dacht de alcohol, stonden er veel te veel spullen van hem in dit huis. De cocktail van woede, verdriet en alcohol stookte haar op, terwijl ze door het huis raasde en een spoor van vernieling achterliet…

Geen reacties »

Nog geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *