RSS Feed

Hoofdstuk 3

Wijze woorden over de gevolgen van vernieling

Tot de realiteit weer insloeg. Althans, zo kun je het noemen als je de volgende dag wakker wordt, “out” op de vloer van de keuken met je rug tegen de koelkast aan, omringd door allerlei vergane delicatessen en een sluier op je hoofd.

Althans, zo kun je het noemen als je de volgende dag wakker wordt, “out” op de vloer van de keuken

Haar ontnuchterende brein begon haar vlagen te laten zien van haar wilde indianendans door het huis. Terwijl ze met een bonkend hoofd overeind krabbelde, steun zoekend tegen het aanrecht, begon de film steeds duidelijker te worden. Had ze echt…? Struikelend over scherven van Wedgewood servies, omver getrokken lampen, verscheurde Hugo Boss pakken en verschoven meubilair nam ze de schade op. Verslagen en ten einde raad ging ze midden in de woonkamer zitten, stille tranen begonnen te vloeien. Hoe dom, hoe eindeloos, über-über-stom.

“Goedemiddag? U spreekt met Julie Labotte ik zou graag een inboedeltaxatie laten doen?”.

De taxateur kwam de pas de volgende dag, Julie had verwoede pogingen gedaan het appartement “recht te trekken”, maar het bleef er uit zien alsof een klas vol 6-jarigen in doodsangst een tandartspraktijk had proberen te ontvluchten. De taxateur keek verstijfd over zijn ronde brilletje de woning in, “krakers?” vroeg hij. Julie knikte zuchtend, terwijl ze ongemakkelijk een losse pluk haar achter haar oor schoof. “Ik vrees dat er weinig van waarde heel is gebleven. Tja misschien dat die Ming vaas nog wat opbrengt als u die scherf er onzichtbaar weer in kunt krijgen. Maar ik vrees dat de kosten van de reparatie duurder uit zullen vallen dan de opbrengst.” Julie slikte haar angst weg terwijl ze afscheid nam van de taxateur.

Maar het bleef er uit zien alsof een klas vol 6-jarigen in doodsangst een tandartspraktijk had proberen te ontvluchten

Met een klik viel de deur in het slot, haar rechterhand rustte op het hout zoekend naar geruststelling. Misschien kon ze de deur nog verkopen? Het idee deed haar lachen terwijl de wanhoop weer langs haar wangen begon te rollen.

Ze pakte haar jas, hing de hengsels van haar kleine weekendtas in haar elleboog, en blikte nog een keer de woning in. Op de bank zag ze de herinneringen verschijnen, hoe ze gilde van ongeloof toen hij haar de tickets naar Parijs cadeau deed, in een rood kartonnen hart met gouden strik. Hoe ze binnen kwamen stommelen op hun eerste avond, hoe ze lachend en kussend en vrijend richting de bank gingen, de keuken, de slaapkamer. Hoe zij gillend, en beiden naakt, de tuin ingingen, hoe hij haar teder kuste altijd weer… En hoe hij haar bedroog, hoe zij hem geweld aandeed, hoe hij vertrok. Ze zag zijn verbitterde, bebloede gezicht voor zich, ze zag zijn herinnering langs haar heen de deur uitlopen. Ze zuchtte, stak haar sleutels aan de binnenkant in het slot en trok de deur achter haar dicht.

2 reacties »

  1. Prices zegt:

    I suggest adding a “google+” button for the blog!
    Hellen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *