RSS Feed

Hoofdstuk 4

De deur ging open, haar beste vriendin zuchtte opgelucht toen ze haar voor de deur zag staan. “Heb je eindelijk mijn aanbod aangenomen?” Zei ze in pyjama. “Kom binnen”. Julie schuifelde haar typisch Engelse huis binnen. Om bij de voordeur te komen moest je een tien treden hoge stenen trap op, heel Love Actually. Eigenlijk iets wat ze nu niet kon gebruiken, een romantisch huis. Maar het kon niet beter bij Iris passen. Ze was romantisch aangelegd, melancholisch met een tikkeltje rock-’n-roll. Haar lange bruine haren golvend tot over haar schouders, haar groene amandelvormige ogen en sproeten straalden pittigheid uit, en wie haar beter kende wist dat dat klopte, maar ook dat ze de liefste, meest zorgzame persoon ter wereld was. Een betere plek om over de komende tijd na te denken kon ze zich niet wensen.

Ze had één week gehuild, één week gevloekt en was vervolgens weer opgestaan

Iris was sinds korte tijd weer single en wist als geen ander wat Julie nu doormaakte. Ook zij was bedrogen en verlaten. Alleen, zij was bijzonder. Ze had één week gehuild, één week gevloekt en was vervolgens weer opgestaan. In de vriendengroep stond dit bekend als “doing an Iris”. Iets wat nog niemand van hen voor elkaar had gekregen en daarmee rees ook altijd weer de vraag of Iris ooit echt over iemand heen kwam, of dat ze het gewoon wegstopte. Maar één ding was zeker: Iris stond na twee weken weer overeind om de wereld te veroveren. Julie kon zich geen betere leerschool wensen.

Terwijl Iris haar voor ging op de houten, witte trap naar de logeerkamer, nam Julie het huis in haar op. Ze kende het goed, hoe vaak was ze hier al niet blijven slapen na een avondje doorzakken? Op de overloop zag ze het vertrouwde dressoir van Iris’ oma, het was van huis naar huis meegegaan en op de een of andere manier mocht alleen Julie mee helpen tillen. Kwestie van vertrouwen, alleen jammer dat het ding zo loodzwaar was. Op het dressoir stonden typische vintage theelicht houders; frutsels met kralen en glimmers erop in de kleuren oranje en rood. Stofvangers die het huis nog gezelliger maakten. Terwijl ze langs Iris’ slaapkamer liep ving ze een glimp op van haar bed, een gigantisch donker houten gegraveerd hemelbed. De lichtroze katoenen gordijnen wapperden toen een zacht briesje de hete zomeravond probeerde te verkoelen. Ze herinnerde zich dat Iris het op haar reis in Bali had gezien en er compleet verliefd op was geworden. Haar toenmalige vriend verklaarde haar volkomen gestoord toen ze serieus ging onderhandelen om het naar Frankrijk te laten vliegen. Maar zo is Iris. Als ze verliefd werd was er geen houden meer aan.

En daarnaast had haar voorliefde voor oude vintage meubelen met karakter het voordeel dat haar huis een bonte verzameling van spullen van over de hele wereld was. Zo ook de logeerkamer waar Julie zou verblijven, het gietijzeren krullerige bed had haar al meerder malen mogen ontvangen maar dit keer zou ze er langer dan een nachtje in slapen. Totdat ze de boel weer op een rijtje had.
Maar vannacht zou ze er niet in slapen, al gauw werd ze overvallen door het enorme verdriet en bracht ze de nacht pratend, huilend en opgekruld door in het hemelbed met Iris.

“Je gaat eerst een week op een dieet van croissantjes, macarons, pain-au-chocolat, eclairs en veel cafe au lait. En daarna gaan we een plan bedenken.”

De volgende morgen werd ze alleen wakker. Door het slaapkamerraam kwamen de vertrouwde geluiden van Nice binnen, de zon scheen in haar gezicht en de dag leek al minder slecht dan gisteren. Beneden hoorde ze Iris keihard meezingen met Can’t Live Without You(ououou!) van kweelkoningin Mariah. Terwijl ze haar duster vastknoopte liep ze de trap af richting het live concert en, zo te ruiken, ook richting koffie en croissantjes. Terwijl ze in de deuropening naar Iris keek die de bezem als microfoon gebruikte moest ze lachen. Abrupt liet Iris de bezem los en draaide Mariah zachter, “heb ik je wakker gemaakt?”. “Nee” zei Julie plagerig, “maar doe je dit elke ochtend? Want dan ga ik misschien toch maar een hotel boeken”. Iris stak haar tong uit, maar een brandlucht deed haar hem acuut weer intrekken. Terwijl zij de croissantjes bluste nam Julie plaats aan de keukentafel. Ook zo’n vakantiesouvenir, uit Zweden dit keer.

Zwijgend namen ze tegenover elkaar plaats, Iris las de Nice Matin en Julie staarde naar buiten. Ze probeerde aan niets te denken, ze luisterde naar de auto’s, naar de krekels, naar de buurvrouw die de tv te hard had staan. Maar alles zoog haar terug naar de breuk, naar de rekeningen, naar de bruiloft. “Wat moet ik nou doen?” vroeg ze, “hm?” mompelde Iris zonder van de krant op te kijken. “Wat moet ik nou doen?” vroeg ze nog eens “Waaraan?” zei Iris, haar mond vol croissant. Julie rolde met haar ogen “Aan jouw ongeborstelde haren, nou goed? Wat moet ik doen aan alles! De rekeningen, de bruiloft. Ik weet niet waar ik beginnen moet. Cruella is onverbiddelijk, die is ‘drukke met frauwe die wel kelukkig kaan worden’ en…”
Iris legde haar het zwijgen op. “Je gaat eerst een week op een dieet van croissantjes, macarons, pain-au-chocolat, eclairs en veel cafe au lait. En daarna gaan we een plan bedenken.”

Geen reacties »

Nog geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *