RSS Feed

Hoofdstuk 6

Wijze woorden over zuipen

Ze had al 3 wijntjes op en haar hoofd begon zachtjes te draaien. Bij Café La Robe de Grandmère, waren gelukkig de verlichting en het geroezemoes zacht. “Nog eentje” vroeg ze de barman, die hoofdschuddend aan haar verzoek voldeed. Ze draaide het glas rond op zijn voet, terwijl ze een oplossing voor haar probleem zocht. Ze had nog 2,5 week de tijd om genoeg geld bij elkaar te sprokkelen zodat ze de rekeningen kon betalen, anders zou ze voor de rest van haar leven kromliggen voor een jurk, taart, ringen, kaarten, bloemen en nog meer waar ze geen gebruik van zou hebben gemaakt. Wilde ze kromliggen voor niks of wilde ze trouwen voor niks, met niks en daarvoor kromliggen?

“Ga je mij nog vertellen wat het wijste is dat iemand ooit tegen jou gezegd heeft?”

Ze gniffelde bij het idee. Trouwen met niks. Ze zag zichzelf al staan “wilt u Julie, trouwen met Julie?”, ze zag zichzelf een ring omschuiven en juichend haar boeket de lucht in gooien, solodansen en alleen op de foto’s gaan. Alleen. Zonder James. Bij de gedachte aan hem begon ze weer te huilen.

Haar lege wijnglas werd vervangen door een volle. Naast haar stond een jonge student. Zijn halflange zwarte haar zat rommelig verzorgd, voorzichtige krullen onthulde zijn 2-dagenringbaardje, zijn bruine, poelen van ogen keken haar doordringend aan en zijn lengte was imposant. Terwijl hij plaatsnam op de lege kruk naast haar besefte zij dat ze staarde. Ze verbrak de blik en begon weer met het draaien van haar glas. “Dank je”. Onder haar neus verscheen een stoffen witten zakdoek, “gooi die oude maar weg, die trekt jouw verdriet allang niet meer zo te zien”. Welke ouderwetse gek heeft er nog een stoffen zakdoek dacht ze, maar hij was gevouwen en schoon, en haar tissue trok haar tranen inderdaad al zo’n 3 uur niet meer. Dus nam ze mompelend de zakdoek aan.

“Nu” zei de donkere stem van de verschijning naast haar “ga je mij nog vertellen wat het wijste is dat iemand ooit tegen jou gezegd heeft?”. Julie keek hem niet begrijpend aan, dit was wel de laatste vraag die ze verwacht had. De zinnen wilden niet meer, ze stamelde. “Het hoeft niet nu” zei hij “het mag ook later. Ooit op een dag zul je het mij vertellen”. Julie begon nu te lachen, deze jongen was hartstikke gek. Hij lachte mee, zijn ogen lichtten op en zijn glimlach deed haar hart een beetje pijn. Hij bestelde een tapas mix en opende de Nice Matin. Zo zaten ze een uurtje zwijgend naast elkaar, zij at van zijn mix en hij las de krant.

“Ik drink. Veel. Want ik heb niets meer te verliezen”

“Maar” zei hij zonder van de krant op te kijken “ga je mij nog wel vertellen waarom jij zoveel drinkt?”. Hij wierp van achter een pluk haar een speelse blik op haar inmiddels 7e glas wijn. Julie rechtte haar rug, zwenkte van voor naar achter, dacht diep na en zei met een dikke tong “omdat dit mijn vrijgezellenfeestje is.” Ze knikte, zeker van haar zaak. “Ik drink. Veel. Want ik heb niets meer te verliezen, en oh jippie, wat heb ik een pret. En ik moet Cruella gaan smeken om die bruiloft te annuleren” raaskalde ze. Joshua, zo bleek hij achteraf te heten, keek geamuseerd, “aha, een vrijgezellenfeest en een bruiloft! Dat zijn goede redenen om het op een zuipen te zetten”. “Dan krijg jij alvast een wijze les van mij: zuipen doe je niet alleen.”

Hij pakte haar hand en trok haar van de barkruk, waardoor hij haar meteen kon opvangen omdat ze stond te wankelen op haar hakken. “Ssseg. Waar ben jij mee bezig?” zei Julie met dikke tong. Met haar wijsvinger prikte zij in zijn borstkast, maar hield daar acuut mee op en hield met een grimas haar wijsvinger voor haar neus, “auw” zei ze geluidloos. Boos keek ze hem aan. Maar Joshua had lak aan Julie’s boosheid, slingerde haar handtas over zijn schouder en greep haar ferm om haar middel, de koelere buitenlucht in. Julie sputterde tegen en haar voeten deden hun best om de grote passen van Joshua bij te benen. Ze trippelde naast hem, woest nog steeds, maar ook opgewonden, uitgelaten en angstig. Behalve de angst, waren de rest van haar emoties drankgerelateerd. Waar nam deze duistere man haar naar toe? Moest ze niet om hulp roepen terwijl de straten van het oude Nice aan haar voorbij trokken? Muziek begon aan te zwellen en Joshua hield eindelijk zijn pas in. Zijn grip om haar heup verslapte en hij gaf haar handtas terug. Nou ja, gaf, hij duwde hem tegen haar borstkast aan zodat ze hem wel moest aannemen. Waar was die galante jongeman gebleven?

Met een strak gezicht keek hij haar aan, het had iets angstaanjagends. “Weet je wat wij gaan doen?” gromde Joshua, Julie deed geschrokken een stap achteruit maar Joshua had haar al bij haar pols te pakken. Haar vertroebelde instinct begon alarm te slaan. Joshua gooide zijn hoofd in zijn nek en riep uit volle borst: “Dansen!”.

Die paar tellen dat hij haar pols vast had, zag ze zichzelf al in een Samsonite naar de bodem van de Middellandse zee zinken

Volslagen gestoord, dacht Julie toen ze door Joshua door de menigte van Chez Wayne’s getrokken werd. Even had ze doodsangsten uitgestaan, deze beer van een vent had haar de halve stad door gesleept, om vervolgens de indruk te wekken haar in kleine stukjes te willen snijden in een donker steegje. Die paar tellen dat hij haar pols vast had, zag ze zichzelf al in een Samsonite naar de bodem van de Middellandse zee zinken. Maar hij wilde dansen. En Julie begon te lachen, van de schrik of van verbijstering, Dat wist ze zelf ook nog niet. Maar haar diagnose was gesteld: volslagen gestoord .

Iedereen leek hem kennen, overal zwaaiden en seinden mensen. De barman knikte en Joshua liep met een opgeheven arm door de menigte, terwijl hij Julie achter zich aan trok. Toen ze achterin waren gearriveerd, waar het drukst en wildst gedanst werd, moest Julie haar diagnose bijstellen: hij was ook lichamelijk gestoord. Midden op de dansvloer stond hij ineens doodstil, spreidde zijn armen, liet de muziek op zich inwerken en riep “LOVE KATY PERRY!” om vervolgens de meest waanzinnige danspassen los te laten, ook op Julie. Hij draaide haar rond en rond en rond en rond. Playbackte de muziek, zijn ledematen leken wel een eigen leven te leiden, nog nooit had ze een man zo wild en eigenzinnig zien dansen. En nog nooit had ze een man ontmoet die tot drie keer toe Fireworks ging aanvragen, met een stalen gezicht. Een meidenplaat. Na een uur wild dansen, was Julie onder luid protest van Joshua naar de kant gestrompeld, en nu stond ze te kijken hoe Joshua volkomen uit zijn dak ging met het meisje van de bediening, dat verwoed trachtte door de dampende, stampende, en dansende menigte te komen. Die meisjes waren zo te zien wel wat gewend. Ze zag hoe hij haar bij haar heupen greep en een demonische tango inzette terwijl zij met een hand haar volle dienblad boven haar hoofd trachtte te houden, “Josh!” vormde haar lippen speels. Ze duwde hem weg en hij gaf haar een luchtkus, zij schoot hem neer met haar hand en hij deed lachend alsof hij ter aarde stortte met een gebroken hart. Lachend krabbelde hij overeind, verontschuldigde zich bij de mensen die hij in zijn bijna-val, met zijn 1.80 m. bijna-geplet had, en strompelde vermoeid naar Julie. Eenmaal aan de kant greep hij haar weer onmiddellijk bij de heupen, slingerde haar over zijn schouder en liep de dansvloer weer op.

Julie had pijn aan haar wangen van het lachen. Joshua was een kruising tussen een holeman en een gogodanser, en dat werkte behoorlijk op haar lachspieren. “Waar heb jij zo leren dansen?” gierde Julie terwijl ze zich uit zijn poging tot salsadansen wurmde, “Dat” zei Joshua. “is het best bewaarde geheim van het westelijk halfrond. En dat vertel ik op de dag dat je mij die wijze woorden verteld. Wijn?” Julie knikte en hij moonwalkte richting de bar.

Het was lang geleden dat ze zich zo vermaakt had. James hield niet van dansen. James hield niet van popmuziek. En James hield niet meer van haar. Dus, vond ze zelf, hield zij ook niet meer van James. Vanuit de menigte zag ze Joshua aankomen rennen. Niet met wijn, maar met twee cocktails en de parapluutjes tussen zijn tanden geklemd. Voor een avond, hield zij alleen maar van drank, dansen en vooruit ook een beetje van Joshua.

Het was vier uur ’s nachts, 30 gemiste oproepen, 15 sms’jes en 3 voicemail berichten later. De laatste was iets in de strekking van “stik! Julie Labotte!”

Die stem zei nu in Julie’s hoofd dat het toch echt tijd werd om naar huis te gaan, naar Iris die waarschijnlijk van bezorgdheid Olivier kaal geplukt had. Joshua stond naast haar tegen een pilaar aan geleund, haar hoofd leunde op zijn schouder, zijn hand lag op haar heupen. Samen keken ze naar de nog steeds dampende en stampende massa. Er zou sprake zijn geweest van spanning als ze niet allebei zo ladderzat waren dat ze zichzelf op sterk water konden zetten.

Zijn lippen gleden door haar haren, langs haar oorlel en haar nek in

Joshua’s hoofd rolde naar opzij, zette zijn charmantste glimlach op, en vroeg “nog een laatste dans mevrouw?”. Waar ze de energie vandaan haalde wist ze niet maar ze kregen het voor elkaar om nog een swingende rock-’n-roll plaat lang te dansen en te springen. Terwijl Julie rondjes sprong en wild met haar haren schudde greep Joshua haar uit het niets vast en trok haar tegen zich aan. Zijn lippen gleden door haar haren, langs haar oorlel en haar nek in. Julie’s hart ging als een razende tekeer, als de muziek niet zo hard stond had Joshua haar totaal opgefokte ademhaling gehoord. Hij trok haar tegen zich aan, woelde door haar haren, streek zijn gezicht en lippen vlak langs de hare. Julie voelde dat ze snakte naar die wilde ongetemde passie die Joshua in zich scheen te hebben. Maar hij maakte zich los, duwde haar een eindje van zich af, en zei “zal ik je jas gaan halen?”. Julie knikte, al was het maar om weer even tot zichzelf te komen.

Terwijl Joshua wegliep, begon Julie te malen. Wat was ze aan het doen? James was net een paar dagen bij haar weg en ze stond al met een wildvreemde, met de nadruk op vreemde, man te… ja wat stond ze te doen eigenlijk? Wat verwachtte ze van Joshua? Een kus? Sex? Een ‘leuke’ avond? Ze besloot dat ze dit pas zou besluiten, als duidelijk was wat Joshua’s bedoelingen waren. Hij was een enorme womanizer, dus misschien haalde ze zich wel van alles in haar hoofd en hij had heel veel gedronken. Echt veel. Hoe kon het eigenlijk dat zij nog op haar benen stond? Terwijl Julie haar top nog eens rechttrok en haar broek fatsoeneerde liep de dansvloer langzaam leeg. De barman was inmiddels weer in het zicht en bood haar een Cola aan. Terwijl ze die opdronk probeerde ze de garderobe in te kijken waar het een drukte van jewelste was. Joshua stond waarschijnlijk al vooraan. Wist hij eigenlijk nog wel hoe haar jas eruit zag? Julie probeerde hem voor de geest te halen, had ze die rode bij zich?
Na wat voor zich uit te hebben gestaard besloot ze Joshua te gaan helpen, maar toen ze de garderobe in kwam was die leeg. De vloer plakte, overal lagen bierviltjes en het rook er naar zweet en drank. Het personeel keek haar meewarig aan. Julie zag haar rode jas met ceintuur nog aan een kledinghanger. Terwijl ze haar jas afrekende keek om zich heen, waar was Joshua?

Al zoekende liep ze naar buiten, waar ze verwachtte Joshua te zien. Leunend tegen een lantaarnpaal, charmante glimlach, diepe poelen van ogen, en heel erg dronken. Maar hij was er niet. Sterker nog, de straat was uitgestorven. Julie stond stil. In de verte hoorde ze de auto’s op de Boulevard des Anglais, de lach van een vrouw galmde in een steegje, ze klonk niet alleen. Julie’s nieuwsgierigheid was gewekt, “Joshua?”. Ietwat wankel liep ze de schemer van het steegje in. De vrouw liep de steeg lachend uit, gevolgd door een man die zijn jas over haar schouders legde. Julie zuchtte en draaide zich om. Tot plots een ruk aan haar haren, haar deed omdraaien. Een hand ging met geweld om haar mond en een arm trok haar het donker in. “Niet gillen, ik ben het”. Julie’s hart bonkte uit al zijn macht, als het nog harder zou kloppen zou ze een hartaanval riskeren. Joshua’s hand bleef op haar mond liggen en langzaam begon hij met zijn lippen langs haar wang te strijken, zijn vrije arm gleed langs de onderkant van haar borsten en zijn vingers streken net langs haar tepels. Julie stond doodsangsten uit in zijn ijzeren greep, maar voelde tegelijk de opwinding groeien. Joshua trok haar verder het duister in en parkeerde haar tegen een muur, nu pas liet hij haar mond vrij. Julie hijgde in het donker, hun ogen boorden zich in elkaar, “wil je dat nooit meer doen” bracht ze uit. En toen zweeg ze want Joshua bracht zijn lippen naar die van haar, ze trilde, de opwinding was tastbaar. Ze voelde zijn adem op haar lippen, als ze haar tong uitstak kon ze hem proeven. Terwijl hij haar gezicht in zijn handen nam, voelde Julie haar knieën knikken voordat ze in elkaar zakte.

1 reactie »

  1. Glad to visit this blog, keep it going.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *