RSS Feed

Posts Tagged ‘schrijven’

  1. Ja, Oprah…

    januari 19, 2012 by admin

    Een paar weken geleden kreeg ik een e-mail van een van mijn schaduwlezers: wanneer stuur je de nieuwe versie?
    Nieuwe versie? dacht ik, welke nieuwe versie? En tot mijn schaamte bedacht ik mij dat de laatste versie van oktober dateerde. 2 maanden niet geschreven. Wat een schande. Ik kan wel allemaal redenen aanhalen maar ik krijg het niet goedgepraat. Het knaagt aan mij – 2 maanden niet geschreven -. In de nacht word ik wakker – 2 maanden niet geschreven -, als ik lui op de bank lig – je zou nu ook kunnen schrijven -. Het hangt als een kogel aan mijn enkels. Terwijl schrijven mijn allerliefste tijdverdrijf is.

    Een paar weken geleden lagen mijn kogel en ik, zo goed en zo kwaad als het ging, op de bank naar Oprah’s Farewell shows te kijken. Na 2 shows vol fijne optredens was de laatste aan de beurt. Oprah stond in haar studio met alleen een stoel en begon te vertellen. Over alle wijze lessen die ze geleerd had in al die jaren. En haar enige boodschap was eigenlijk: kom van je luie reet en ga doen waarvoor je op deze aardbol bent gezet. Zoek uit waar je passie zit, wat je dromen zijn en maak die waar. Want de enige persoon op deze wereld die jouw dromen kan doen uitkomen ben je zelf. En als je droom in lijn ligt met wat je passie is, dan zul jij hierin slagen.
    Ik zat aan de bank gekluisterd. Oprah spreekt altijd de waarheid.

    Ik wil niet impliceren dat ik het licht zag, een goddelijke hand voelde of engelen hoorde zingen. Maar ik heb het wel in mijn oren geknoopt. En sindsdien is het een mantra of eigenlijk een dreigement dat ik dagelijks tegen mezelf uit, ‘Sarah je hebt een droom. En die enige die die droom kan uitlaten komen ben jij. Dus kom van je luie reet.” Ja, Oprah…


  2. Discipline

    januari 6, 2012 by admin

    Dat mooie schema waar ik vorige keer over vertelde hè? Dat lag al na een week in de prullenbak. 10 pagina’s per dag, what was I thinking? Het werd er eerder een! Of eigenlijk: geen. Nee, ik besloot het over een andere boeg te gooien: schrijven wanneer ik de tijd had, oh ja, en inspiratie! Want dat ik 2 uur voor mij heb om te schrijven wil nog niet zeggen dat ik weet wat ik moet schrijven.

    Dus, nadat ik maandag niet schreef omdat ik te moe was (eerste dag van de week), dinsdag niet omdat ik moest sporten, woensdag omdat we uit eten gingen en donderdag niet omdat ik weer ging sporten, ging ik vrijdag languit op de bank: vrije dag. Ik had immers nog het hele weekend voor mij om te schrijven. Heus, echt, ik lieg niet, ik was vastberaden: ik ging het doen. Dus zette ik mijn laptop aan op zaterdag, en liep er vervolgens met een grote boog om heen. Op zondag was het nog wat erger, de laptop kwam de kast niet uit. En zo ging het, wekenlang.

    Tot de dag kwam dat mijn man zei “uhm, was jij niet ooit, vorig jaar ergens, een boek aan het schrijven?”. Verdomd dacht ik, dat klopt! Nu heb ik een goed excuus om mijn beginnende boek uit het oog te zijn verloren: ik raakte zwanger, begon aan een nieuwe baan, en ging verhuizen. Kortom het was een pittig jaar.

    Na wat speurwerk op mijn laptop, nou ja speurwerk, het document heette gewoon “Boek”, las ik mijn 3 pagina’s nog eens. Het was helemaal niet zo slecht als wat ik dacht, en er stond meer op papier dan ik dacht, “wel” 8 pagina’s! Dit had misschien toch wel potentieel. Dus nam ik mij op dat moment heilig voor: ik zal regelmatig schrijven. Het hoeft niet elke dag, eerder elke week een beetje. Als er maar voortgang in zit. En discipline.

    Ik en discipline, zijn als water en vuur. Ze mijden elkaar als de pest.

    Wat heb ik mij op de hals gehaald


  3. Writersblock

    december 27, 2011 by admin

    Mijn handen zweven boven het toetsenbord “haar naam is…”, ik haal de zin weg. “Ergens in Nice…”, ook die zin haal ik weer weg. Ik tikte: Dit gebeurde niet echt.

    Dat was hem, de eerste zin van mijn boek. Euforisch schuif ik heen en weer op mijn stoel, ik heb pas een zin maar dit klinkt veelbelovend! Maar wat nu? Het schrijven van een boek is zo makkelijk nog niet, ik heb ervaring met columns die een duidelijk begin en eind hebben op een pagina. Maar dit is andere koek. Dit eindigt pas over, tja, hoe lang is een gemiddeld boek eigenlijk? Ik trek een Karin Slaughter van mijn nachtkastje; oef 400 pagina’s. Dus als ik een pagina per dag zou schrijven ben ik dik een jaar bezig.
    Maar, denk ik overmoedig, ik kan best 10 pagina’s per dag schrijven! Dan ben ik al over 40 dagen klaar. Doen daar al die schrijvers zo moeilijk over?
    Vol goede moed pak ik mijn agenda: vandaag 10, morgen 10, dinsdag moet ik sporten, woensdag komt er bezoek, donderdag 10, vrijdag…wil ik geen vrije dag? Oké, vrijdag wordt mijn vrije dag. Zaterdag en zondag schrijf ik er dan 10 of meer per dag.

    Enthousiast vertel ik een collega over mijn schrijfschema, deze hoort het aan, knikt een keer en zegt dan “ja. En heb je al aan writersblock gedacht?”. Ik hou niet van dat negatieve gedoe dus ik roep: writersblock? HA! die heb ik niet!

    Eenmaal thuis schuif ik weer vol goede moed achter mijn laptop, mijn handen zweven boven het toetsenbord en ik begin als een dolle te tikken. Alles wat in mij opkomt, alles waarvan ik denk dat ik dat zou doen in de situatie van Julie. Na een uur kijk ik tevreden naar een flinke lap tekst en mijn oog valt op het aantal pagina’s: 3. Ik slik. Maar ik laat mij niet uit het veld slaan hoor! Als een pianist plaats ik mijn handen weer voor het toetsenbord maar er gebeurt niets. Ik hoor de stem van mijn collega “heb je al gedacht aan writersblock?”. Het zal toch niet waar zijn. Daar was hij dan, mijn eerste writersblock.


  4. Hoe kom je erop?

    december 14, 2011 by admin

    “Hoe ben je eigenlijk op het verhaal gekomen?”, wordt mij steeds vaker gevraagd.
    Ik denk wat, zucht wat, draai wat met mijn ogen. En concludeer dat ik geen idee heb.
    Het is net als met alles wat ik schrijf, het valt mij gewoon te binnen. Terwijl ik onder de douche sta, of auto rij, of tijdens een vergadering. Het kan ook gebeuren als ik met mijn hoofd in het vriesvak zit van de Albert Hein, op zoek naar de aardappelkroketjes. Ineens hoor ik een stem, die begint een verhaal en dan moet ik er maar voor zorgen dat ik als de sodemieter pen en papier in de aanslag heb om het op te schrijven. Want die inspiratie houdt geen rekening met mij. Getreuzeld? Te laat. Jammer dan. Weg mooie zin.

    Maar meestal is er wel een aanleiding en die kan heel duidelijk zijn. Een column over mijn rijinstructeur is geïnspireerd op, je raad het al, mijn rijinstructeur. Maar soms is het vager. Een Douglas mevrouw die de naam van een product vreemd uitspreekt. Een gedachte. Een gezicht. Een oude mevrouw met een schrift op schoot. Maar in dit geval was het wel een hele duidelijke: mijn eigen bruiloft inspireerde mij tot het schrijven van “Wijze woorden van Julie”.

    Ik was volledig gelukkig de weken voor de bruiloft en maakte mij nergens druk om, maar ineens bekroop mij de gedachte: wat als…? Wat als mijn aanstaande zich ineens uit de voeten zou maken? Of een dubbelleven erop nahield? Wat zou ik dan doen?

    En zo werd het zaadje geplant, het zaadje werd 3 zinnen “vrouw wordt verlaten door multimiljonair, vlak voor haar bruiloft. Ze moet andere man vinden. Zoektocht beschrijven.” En de 3 zinnen zijn inmiddels een half boek. Nu de inspiratie nog vinden voor de andere helft. Maar ook die zal mij vast wel te binnenvallen, ergens tussen de aardappelkroketten en de mevrouw van de Douglas…